Hér er maður ekki bara kennitala á blaði - Útskriftarræða nýstúdents

Eyrún Lilja Einarsdóttir var með hæstu einkunn nýstúdenta vorið 2026

Eyrún Lilja Einarsdóttir var með hæstu einkunn nýstúdenta vorið 2026. Eyrún flutti ræðu fyrir hönd nýstúdenta og má lesa ræðu hennar hér.

Útskriftarræða V26 – Eyrn Lilja Einarsdóttir

Kæru kennarar, starfsmenn, nemendur og aðrir gestir.

Ég heiti Eyrún Lilja Einarsdóttir og fékk ég þann heiður að halda ræðu fyrir hönd útskriftarnema í ár. Ég vil byrja á því að óska öllum samnemendum mínum sem hér sitja til hamingju með áfangann og þakka ykkur hinum kærlega fyrir að koma og gleðjast með okkur hér í dag. 

Þessi dagur ber í sér blendar tilfinningar hamingju, stolt, söknuð, og allt þar á milli. Síðustu þrjú ár hér hafa verið ótrúlega eftirminnileg og ég er ótrúlega þakklát fyrir ákvörðunina að hafa farið í FSN og fengið að búa lengur heima hjá foreldrum mínum, það eru forréttindi. 

Ég var nefnilega ekki alltaf ákveðin á því að fara í FSN.  Þetta var bara svona auka kostur hjá mér því mig langaði alltaf í bæinn. En það var eiginlega óraunhæft fyrir mig að fara ein í bæinn, ekki með bílpróf og engin staður til þess að búa á. Þannig ég tók þá ákvörðun um að byrja í FSN og sjá svo hvað ég myndi gera eftir fyrsta árið. En um leið og ég byrjaði í skólanum fann ég að hér vildi ég vera og ætlaði ekki að fara neitt eftir fyrsta ár. Að fara í FSN er ein besta ákvörðun lífs míns. 

Hér hef ég  þroskast mikið og kynnst frábæru fólki. Ég kem út úr FSN með frábæran kærasta, bestu vinkonur, meiri þroska, meiri reynslu, og einfaldlega sem betri manneskja. 

Flest okkar her hafa verið saman frá fyrsta ari, þó einhverjir hafi bæst við á miðri leið. En allir voru alltaf jafn velkomnir. Með hverjum deginum fylltust skóladagarnir af minningum, þær koma ekki bara úr kennslustofunum heldur líka úr ferðalögunum okkar. Við fórum meðal annars til Kaupmannahafnar, Berlínar og í skíðaferð til Akureyrar. Það er reyndar skemmtilegt að nefna það að við stelpurnar eigum smá þátt í því að Köben-áfanginn varð að veruleika. Tinna dönskukennari nefndi einu sinni í tíma að það væri gaman að hafa ferð til Kaupmannahafnar eins og Berlínaráfanginn. Auðvitað tókum við vinkonurnar vel í þá hugmynd og hvöttum hana áfram, og á næstu önn rættist draumurinn. 

Við stelpurnar mættum svo til Köben þar sem við gerðum margt skemmtilegt. En uppáhalds minningin mín er líklegast þegar allar voru hálf sofandi inni á herbergi og Eirný fór á klósettið. Stuttu síðar kom hún fram bæði grátandi og hlæjandi að tilkynna það að hún hefði misst símann sinn í klósettið. Og hvað gerði hún svo? Fór beinustu leið að vaska hann upp með sápu.

Ég verð líka að fá að nefna eina aðra minningu sem reyndar er úr Berlín. Ég, Viktoría, Eirný og Alfa vorum komnar upp í kojur og spjölluðum saman áður en við fórum að sofa þegar allt í einu var bankað á hurðina. Alfa opnaði aðeins og sá bara einhvern mann standa fyrir utan, skellti hurðinni strax aftur og hljóp upp í koju. Við urðum allar skíthræddar og höfðum enga hugmynd um hvað væri í gangi. Svo heyrðist allt í einu svona bíííb og maðurinn var kominn inn á herbergið. Hann var starfsmaður hótelsins og sagðist ætla að reka okkur út fyrir að hafa kastað rusli út um gluggann. Við skildum ekkert í þessu, því við höfðum ekki gert neitt. Það kom svo í ljós að strákarnir fyrir ofan okkur höfðu verið að kasta rusli út, en þar sem glugginn hjá okkur var galopinn héldu þau að þetta hefðum verið við. Ég held að ég hafi aldrei verið jafn hrædd í lífinu.

FSN hefur svo sannarlega bætt í minningabankann minn og okkar allra.

En það sem er svo einstakt við þennan skola er að hér er maður ekki bara kennitala á blaði. Upplifunin er persónuleg og starfsfólki skólans er ekki sama um okkur. Þau vilja okkur öllum vel og hafa stutt okkur í gegnum allt þetta ferðalag.

En eins gaman og það gat verið að mæta í skólann, hitta krakkana og bögga kennarana með endalausi masi var ein besta tilfinning að fá SMS frá Óla  á morgnanna um að skólaakstur félli niður og það yrði kennt á teams. En geti þið ímyndað ykkur ef einhver hefði gleymt að kíkja í simann, lagt af stað í óveðrið og endað út af. Þið þurfið reyndar ekkert að ímynda ykkur það því þetta gerðist við mig. Ég keyrði út af og mætti síðan á teams tíma með tárin í augunum og beið eftir því að pabbi kæmi að bjarga mér. Takk pabbi. 

Nú í dag eru hins vegar komin ákveðin leiðarlok. Við förum við í sínar áttir og byrjum nýja kafla í lífinu. En þetta eru ekki bara endalok heldur líka glænýtt upphaf sem biður upp á mörg ný tækifæri fyrir okkur öll þar sem við munum halda áfram að vaxa og blómstra. Sama hvert leiðin liggur héðan þá munum við alltaf eiga þessi ár saman og minningarnar sem fylgja þeim.

Að lokum vil ég enn og aftur þakka fyrir allan stuðningin sem ég hef fengið í gegnum skólagönguna, allar minningarnar og þessa frábæru tíma.

Takk kærlega fyrir mig og megi næsti kafli lífsins taka vel á móti okkur öllum.